sokaklar hiç tekin degil

sen benim bir ton ilaçla ihanet ettiğim midemsin.

git gide mavileşiyordu herşey, mavi korku diyordu bana.
yanıma yaklaşan adımları mı sonum oluyordu yoksa ben zaten sonundamıydım şu an hatırlamıyorum.
ne kimseye hiçbirşey anlatamayacak kadar yakındım ona ne yakın olmak için uzak.
ne bir kadınsın ne de bir kişi, maviliksin sen diyordu bana.
bense ne maviydim ne de bir kuş, soyununca kabuğu kalan bi yara.

bilmem alınır mısın söylesem unutulmuş bir çirkinlikten başlıyor güzelliğin.

şimdi senin için ne yazarsam yazayım hep eksik kalacak. şimdi sana ne anlatırsam anlatayım bana vapurlardan, aşklardan, martılardan bahsedeceksin en çok da gidip dönmeyenlerden içinde çokça insanın bulunduğu bizim içinde kaybolduklarımızdan.

özlüyorsan bırakma diyeceksin ki ben deli gibi özlüyorum.

herhangi bir hastane odasında bu şarkıyla dans ederken buldum kendimi.

sen benim istediğin kadar ağzıma sıçabilirsin, beni ordan oraya vurabilirsin diyordu.sesi tok ve bana dönüktü. bense onu koynuma alıp saklamayı, sevimli yüzün benim olmasını istiyordum ve amacım ona dönük olmaktı. korkmuyorsun ya diyordu korkuyordum, gitmeyeceksin ya diyordu bilmiyordum.

gözü aç bir kadın nasıl hazırsa nutellanın bedelini ödemeye, öyle bıraktım seni bedelimi ödeyemeyesin diye.

” Hayatta yalnız kalmanın esas olduğunu hâlâ kabul edemiyor musunuz? Bütün yakınlaşmalar, bütün birleşmeler yalandır. insanlar ancak muayyen 
bir hadde kadar birbirlerine sokulabilirler, üst tarafını uydururlar; ve
günün birinde hatalarını anlayınca, yeislerinden her şeyi bırakıp 
kaçarlar. Halbuki mümkün olanla kanaat etseler, hayallerindekini hakikat
zannetmekten vazgeçseler bu böyle olmaz. Herkes tabii olanı kabul eder,
ortada ne hayal sükûtu, ne inkisar kalır… Bu halimizle hepimiz 
acınmaya layıkız; ama kendi kendimize acımalıyız. Başkasına merhamet 
etmek, ondan daha kuvvetli olduğunu zannetmektir ki, ne kendimizi bu 
kadar büyük, ne de başkalarını bizden daha zavallı görmeye hakkımız 
yoktur… “

Kürk Mantolu Madonna - Sabahattin Ali